Tło Górny Śląsk
Aby ocenić to miejsce musisz się zalogować.

0.0/5

Liczba ocen: 0

Miejsca w pobliżu

Zabytkowa Kopalnia Srebra i Skansen Maszyn Parowych - Tarnowskie Góry

Kategoria: Muzea

Trasa podziemna liczy 1740 metrów. Idąc 40 metrów pod ziemią mijamy kilka...

Rezerwat przyrody Segiet

Kategoria: Rezerwaty przyrody

Rezerwat położony jest w szczytowych partiach Srebrnej Góry (347 m n.p.m.), będącej...

Sztolnia Czarnego Pstrąga - Tarnowskie Góry

Kategoria: Kopalnie i studnie

Sztolnia Czarnego Pstrąga znajduje się pośrodku Parku Repeckiego w Tarnowskich Górach....

Pałac Kawalera - Świerklaniec

Kategoria: Pałace

Neobarokowy Pałac Kawalera zwany także ''Domem Kawalera'' położony w Świerklańcu przy ulicy...

Rezerwat buków Segiet i zabytkowa hałda popłuczkowa

25.05.2015

Rezerwat buków Segiet

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1201 roku. Rezerwat leśny „Segiet” w chwili obecnej zalesiony jest głównie przez jednolity drzewostan bukowy, wkomponowany w liczne wały, „worpie”, leje kilkumetrowej głębokości. Są one pozostałościami po 800-letniej eksploatacji tych terenów przez gwarków, a następnie górników wydobywających rudy ołowiu, cynku, żelaza i srebra. Rezerwat obejmuje powierzchnię nieco ponad 24 hektarów a wiek najstarszych buków szacowany jest na około 150 lat. Spotykamy tu także świerk pospolity, sosnę zwyczajną i brzozę brodawkowatą, rzadziej jawor. Ponadto wśród krzewów występuje bez koralowy i czarny, malina czy też wierzba iwa. Oczy miłośników flory przyciągnie uwaga wielu chronionych gatunków roślin, jak chociażby lilii złotogłów, barwinka pospolitego, wawrzynka wilczełyko oraz storczyków. Tereny kamieniołomów „Blachówka” są jednym z największych zimowisk nietoperzy. Na terenie rezerwatu segieckiego od XII w. były kopalnie ród srebra i galmanu. W wyniku eksploatacji górniczej wycięto licznie roznące drzewa szpilkowe potrzebne do obudowy szybów . Kompleks leśny rozciąga się na północy Bytomia, przy granicy z Tarnowskimi Górami. Geograficznie tereny te należą do Garbu Tarnogórskiego, który tworzy wyniosłość znaną pod nazwą Srebrnej Góry (347 m n.p.m.). W przeszłości była ona bardzo mocno eksploatowana przez człowieka, stąd obecność licznych śladów działalności górniczej. Obecnie w rezerwacie widoczne są jeszcze ślady po czasach eksploatacji górniczej, są to warpie, zwane też pinami, czyli leje i zapadliska po szybach oraz hałdy. Już w 1908r. zostały podjęte starania o utworzenie rezerwatu na Srebrnej Górze, w obrębie kompleksu leśnego, zwanego Lasem Segieckim. W czerwcu 1916 r. odbyto wizję lokalną z udziałem przyrodników, nadleśniczego i przedstawiciela hrabiego Donnersmarcka, będącego właścicielem tych terenów. Późniejsze wielokrotne starania o utworzenie rezerwatu, zarówno przyrodników polskich jak niemieckich, zakończone zostały powodzeniem dopiero w kwietniu 1953 r. Dobrze zachowany 150-letni drzewostan bukowy z domieszką jaworu, świerka, sosny, jarzębu, w którym buki osiągają wysokość 35-40 m, jest efektem naturalnej sukcesji lasu na terenach znacznie przekształconych przez gospodarkę człowieka. Pięknie tu o każdej porze roku, szczególnie jesienią, gra wieloma kolorami. Teren szczególny dla amatorów fotografii przyrodniczej. Łatwy dojazd autobusami z Bytomia liniami 19 i 820 i tramwajem 19 a z Tarnowskich Gór autobusami 19 i 820. Koło rezerwatu jest obszerny parking.

Rezerwat buków

Zabytkowa hałda popłuczkowa

Hałda popłuczkowa Zwana przez miejscowych Czerwoną Górą lub Górą Barona. Pierwsza odsłona historii tarnogórskiej hałdy rozpoczęła się w roku 1840, gdy potężna, działająca już od kilkudziesięciu lat kopalnia Fryderyk otworzyła tutaj płuczkę. Kopalnia - słynąca z pierwszej na kontynencie maszyny parowej do odwadniania podziemnych wyrobisk. Płuczka stanowiła potężny zakład przeróbczy: wpierw sortowano dostarczony wozami materiał, później - rozbijano go przy pomocy młotów na drobne kawałki. Następnie tak przygotowany materiał umieszczano w ogromnych zbiornikach z wodą. Ponieważ galman czy galena są cięższe niż drobiny dolomitowej skały w której się znajdują, po wielokrotnym płukaniu można było oddzielić cenny surowiec od odpadów. Odpady zaś gromadzono na hałdzie popłuczkowej. do czasu zamknięcia płuczki w 1912 roku, usypano górę o wysokości siedemnastu metrów i powierzchni równej 1,5 kilometra kwadratowego. Pod koniec drugiej wojny światowej górujące nad otoczeniem wzniesienie zwróciło uwagę konstruktorów niemieckiej linii obronnej. Na zboczach hałdy umieszczono pięć tak zwanych "garnków Kocha" - do dziś obecnych.

Hałda popłuczkowa